Wiceminister Maciej Klimczak wręczył 2 sierpnia br. wybitnemu antropologowi kultury i krytykowi sztuki Aleksandrowi Jackowskiemu nagrodę okolicznościową Ministra Kultury za wybitne osiągnięcia w dziedzinie ochrony i upowszechniania sztuki ludowej i nieprofesjonalnej. Uroczystość odbyła się w siedzibie resortu.
 
Aleksander Jackowski od 1952 jest redaktorem kwartalnika Konteksty. Polska Sztuka Ludowa. Autor kilkuset tekstów o sztuce profesjonalnej i nieprofesjonalnej, ludowej, naiwnej, m.in. książek: 40 lat sztuki współczesnej (1964), Sztuka Ludu Polskiego (wspólnie z Jadwigą Jarnuszkiewiczową - 1967), Sztuka zwana naiwną (1995), O rzeźbach i rzeźbiarzach (1997), Obrazy ludowe (1998), Miejsca i ludzie ( 2003), autobiografia Na skróty (1995). Autor wielu wystaw w kraju i za granicą. Do 1984 r. kierownik pracowni sztuki nieprofesjonalnej w Instytucie Sztuki PAN. Członek wieloletni Komitetu Nauk Etnologicznych PAN, członek Rady Fundacji Kultury, juror konkursów na Małe Ojczyzny. Wieloletni wykładowca w Katedrze Etnologii Uniwersytetu Warszawskiego.
 
W latach 1949 do 1985 pracował w Państwowym Instytucie Sztuki (później Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk) jako kierownik Zakładu Badania Sztuki Ludowej i Folkloru później Pracowni Sztuki Nieprofesjonalnej. W 1951 r. jako pełnomocnik ministra Kultury i Sztuki organizował akcję Zbierania Folkloru Muzycznego. Od 1952 r. był redaktorem naczelnym Polskiej Sztuki Ludowej, która odegrała wielką rolę w upowszechnianiu wyników powojennych badań oraz kształtowaniu poglądów na miejsce i rolę sztuki ludowej w kulturze współczesnej. W 1956 roku prezentował w Londynie wielką wystawę polskiej sztuki ludowej. Później przygotowywał jeszcze kilkanaście zagranicznych ekspozycji malarstwa i rzeźby nieprofesjonalnej, najczęściej z terminem "Naiwni" w tytule. Szczególne znaczenie w promocji i recepcji społecznej plastyki amatorskiej z udziałem twórców uważanych za ludowych, miały przygotowywane przez Aleksandra Jackowskiego wystawy: "Inni" (1965), "Talent-pasja-intuicja" (1985) oraz trzy ekspozycje (wspólnie z Zofią Bisiakową) pt. "Triennale Plastyki Nieprofesjonalnej" (1974, 1977, 1980).
 
Napisał kilkadziesiąt artykułów, w których podejmował tematykę miejsca sztuki ludowej i nieprofesjonalnej w kulturze współczesnej, prognozował perspektywy twórczości pochodnej od ludowej, analizował stan niektórych dziedzin plastyki wiejskiej (np. cykl artykułów o malarstwie), recenzował konkursy i wystawy itp.
 
Jego sformułowania definicji, wyjaśnianie pojęć i zjawisk ze sfery sztuki ludowej oraz pogranicza kulturalnego różnych warstw społecznych, a także refleksje o wartościach poznawczych i emocjonalnych folkloru i plastyki wyobrażeniowej są często cytowane w pracach podejmujących problematykę współczesnej twórczości amatorskiej i ludowej. Nie ograniczał się jednak do krytykowania i teoretyzowania, brał i bierze czynny udział w kształtowaniu problematyki mecenatu oraz doskonaleniu kryteriów oceny współczesnej plastyki ludowej. Czynił to jako członek Komisji Stypendium i Zakupów Dzieł Współczesnej Sztuki Ludowej Ministerstwa Kultury i Sztuki (1960-1989), komisji ministerialnej weryfikującej kandydatów do tytułu twórcy ludowego (1971-1975), która miała wpływ na uzyskanie prawa do tzw. emerytury twórczej. Był przewodniczącym Sekcji Plastyki Rady Naukowej Stowarzyszenia Twórców Ludowych w latach 1983-1989. Prócz tego wielokrotnie pełnił funkcję przewodniczącego jury konkursów sztuki ludowej ogólnopolskich oraz regionalnych. W ramach działalności popularyzatorskiej napisał około trzystu artykułów w czasopismach oraz wstępów do katalogów wystaw zbiorowych i indywidualnych. Jest również członkiem Stowarzyszenia Historyków Sztuki i Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Od wielu lat wykłada problematykę sztuki ludowej na Uniwersytecie Warszawskim.
 
Ministerstwo Kultury RP