|
| |
MÓJ NIKIFOR
Krynica, 1960. Do mieszczącej się przy deptaku pracowni Włosińskiego wchodzi Nikifor i rozpakowuje swój warsztat malarski. Spokojne, uregulowane, zaplanowane do ostatniego szczegółu życie Włosińskiego ulega zakłóceniu. Włosiński próbuje pozbyć się natrętnego gościa. Postanawia odnaleźć rodzinę Nikifora. Okazuje się, że Nikifor żyje całkowicie samotnie. Mieszka kątem, nie ma nawet metryki. Z punktu widzenia prawa... nie istnieje. Włosińskiemu udaje się tylko ustalić, że pochodzi z matki niemowy i nieznanego ojca (krynicka plotka głosi, że był nim Gierymski). Włosiński nie należy do entuzjastów malarstwa ludowego. W miarę jak poznaje Nikifora, zaczyna doceniać jego dzieło. Widzi żarliwą wiarę Nikifora, a jednocześnie duchową wolność. Odkrywa, że malarstwie oznacza ona niezależność od opinii, w życiu - brak przywiązania do doczesności i głęboką pokorę. Widzi, jak sam jest głęboko zniewolony przez malarskie wykształcenie - uzależniony do malarskiej tradycji, od ocen i sądów. Od marzeń o sukcesie, o materialnej stabilizacji. Wychodzi na jaw, że Nikifor ma otwartą gruźlicę. Włosiński, dzieląc z nim pracownię ryzykuje nie tylko własnym życiem - ma rodzinę. Nikifor nie chce iść do szpitala, szkoda mu czasu, chce malować. Włosiński, aby umieścić go, musi wziąć nad nim opiekę oprawną. Na tę wiadomość żona wraz dziećmi przenoszą się do Krakowa. Nie pomagają tłumaczenia, że Nikifor jest umierający i ta opieka jest na kilka miesięcy. Jest rok 1967. Minęło 7 lat. Nikifor ciągle żyje. Spotykamy Włosińskiego i Nikifora w przededniu największego, polskiego, triumfu Nikifora - wielkiej, retrospektywnej wystawy w warszawskiej "Zachęcie" (skądinąd spóźnionej, bo w tym czasie Nikifor zaliczany jest już do piątki najwybitniejszych "naiwnych" świata). Widzimy, jak zmieniło się życie Włosińskiego. Porzucił malarskie ambicje. Sensem jego życia stała się opieka nad genialnym malarzem. Przepłacił to rozpadem rodziny. Mija kilka miesięcy. Włosiński czuwa przy łóżku umierającego Nikifora. Przyjeżdża żona Włosińskiego, być może, jest to początek pojednania.
Film fabularny
Produkcja: Polska
Rok produkcji: 2004
Premiera: 2004. 09. 24
Dane techniczne: Barwny. 96 min.
Okres zdjęciowy: 3 marca - 1 czerwca 2004. Plenery: Krynica, Nowy Sącz i okolice, Warszawa.
Reżyseria: Krzysztof Krauze
Reżyseria (II ekipa): Wojciech Staroń, Joanna Kos
Reżyser II: Joanna Kos, Jerzy Piaseczny
Współpraca reżyserska: Dorota Grieser, Jarosław Budnik
Scenariusz: Joanna Kos, Krzysztof Krauze
Zdjęcia: Krzysztof Ptak
Zdjęcia (II ekipa): Wojciech Staroń
Operator kamery: Bartłomiej Kaczmarek, Wojciech Staroń
Asystent operatora obrazu: Marek Krasuski, Wiesław Kaźmierczak (realizacja HD)
Asystent operatora obrazu (II ekipa): Tadeusz Szynkiewicz
Korekta barwna: Małgorzata Ptak, Krzysztof Ptak, Ewa Chudzik (negatyw)
Efekty komputerowe: Małgorzata Ptak, Krzysztof Ptak
Transfer elektroniczny: Małgorzata Ptak (HD - film), Krzysztof Ptak (HD - film)
Oświetlenie: Janusz Lament (główny oświetlacz), Jerzy Grzywacz, Józef Cieplucha, Andrzej Kiełbasiński, Ferdynand (Fredisław) Szczerbowicz (nie występuje w czołówce)
Wózkarz: Wojciech Piasecki, Arkadiusz Płachta
Scenografia: Magdalena Dipont
Scenograf II: Robert Czesak, Andżelika Gereluk
Dekoracja wnętrz: Magdalena Dipont, Anna Wunderlich
Kierownictwo budowy dekoracji: Waldemar Weiss
Rekwizyty: Sławomir Markiewicz, Eryk Roman Żuberek, Adam Nowakowski
Współpraca rekwizytorska: Marcin Sitek (nie występuje w czołówce)
Kostiumy: Dorota Roqueplo
Kostiumograf II: Agnieszka Werner
Współpraca kostiumograficzna: Anna Janowska, Emilia Czartoryska
Muzyka: Bartłomiej Gliniak
Wykonanie muzyki: Sebastian Aleksandorowicz (obój), Magdalena Falkowska (klarnet), Bartłomiej Gliniak (instrumenty klawiszowe, flet), Wojciech Kowalewski (instrumenty perkusyjne), Robert Majewski (trąbka), Marta Maślanka (cymbały), Paweł Perliński (fortepian, instrumenty klawiszowe), Adam Sychowski (fortepian), Leszek Wachnik (fagot), Marek Wroński (skrzypce), Dobrosława Siudmak-Nur (skrzypce), Marlena Winiszewska (altówka), Barbara Piotrowska (wiolonczela), Radosław Nur (kontrabas)
Dyrygent: Ryszard Dudek
Konsultacja muzyczna: Marta Broczkowska
Opracowanie muzyczne: Marta Broczkowska
Realizacja nagrań: Rafał Paczkowski
Dźwięk: Nikodem Wołk-Łaniewski
Mikrofoniarz: Jerzy Murawski, Piotr Faryński
Efekty dźwiękowe: Włodzimierz Kazimierczak, Marcin Pilich
Zgranie dźwięku: Tomasz Dukszta (Dolby Digital), Nikodem Wołk-Łaniewski (Dolby Digital)
Montaż dźwięku: Błażej Kukla
Montaż: Krzysztof Szpetmański
Asystent montażysty: Hanna Kobus, Iwona Rudnicka
Charakteryzacja: Maria Dziewulska
Asystent charakteryzatora: Anna Dąbrowska
Konsultacja: Marian Włosiński (ds. twórczości Nikifora), Michał Źrołka (ds. łemkowskich), Eugeniusz Niemiec (ds. medycznych), Wojciech Konkol (d/s ubezpieczeń i bezpieczeństwa pracy; nie występuje w napisach)
Casting (reżyseria obsady): Joanna Kos
Fotosy: Wojciech Staroń
Koordynacja kaskaderska: Paweł Pliszka
Transport: Rafał Ozyra, Zbigniew Sokołowski, Stanisław Kasprzak
Kierownictwo produkcji: Dorota Ostrowska-Orlińska, Jan Kaczmarski
Kierownictwo produkcji II: Jolanta Jarzęcka-Sawka, Maryna Cichoń
Asystent kierownika produkcji: Maja Zupok
Kierownictwo planu: Robert Feluch
Dyżurny planu: Krzysztof Ochenkowski
Sekretariat grupy: Joanna Ochman
Administracja: Anna Podkańska, Czesława Burbo
Producent wykonawczy: Wojciech Danowski, Jacek Moczydłowski
Producent: Juliusz Machulski
Produkcja: Studio Filmowe (d. Zespół Filmowy) Zebra, Telewizja Polska - Agencja Filmowa, Canal+ Polska
Współfinansowanie: Agencja Produkcji Filmowej
Laboratorium: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych (Warszawa)
Dystrybucja: Best Film
Obsada aktorska: Krystyna Feldman (Nikifor), Roman Gancarczyk (Marian Włosiński)...
Nagrody filmowe
2004 - Krystyna Feldman Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)-nagroda za pierwszoplanową rolę kobiecą
2004 - Dorota Roqueplo Gdynia (do 1986 Gdańsk) (FPFF)-nagroda za kostiumy
2004 - Krzysztof Szpetmański Gdynia (do 1986 Gdańsk) (FPFF)-nagroda za montaż
2005 - Krzysztof Ptak Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepsze zdjęcia; za rok 2004
2005 - Magdalena Dipont Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepsza scenografia; za rok 2004
2005 - Nikodem Wołk-Łaniewski Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepszy dźwięk; za rok 2004
2005 - Krzysztof Szpetmański Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepszy montaż; za rok 2004
2005 - Krystyna Feldman Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepsza główna rola kobieca; za rok 2004
2005 - Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy film; za rok 2004
2005 - Krzysztof Krauze Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza reżyseria; za rok 2004
2005 - Krzysztof Krauze Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy scenariusz; za rok 2004
2005 - Joanna Kos Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy scenariusz; za rok 2004
2005 - Dorota Roqueplo Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsze kostiumy; za rok 2004
2005 - Bartłomiej Gliniak Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza muzyka; za rok 2004
2005 - Krystyna Feldman Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") nagroda za rolę kobiecą
2005 - Krzysztof Ptak Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") nagroda za zdjęcia
2005 - Krystyna Feldman Złota Kaczka (przyznawana przez pismo "Film") dla najlepszej aktorki; za rok 2004
2005 - Krzysztof Krauze Karlovy Vary (MFF)-Nagroda Główna "Kryształowy Globus"
2005 - Krzysztof Krauze Karlovy Vary (MFF)-Nagroda "Kryształowy Glob" za reżyserię
2005 - Krystyna Feldman Karlovy Vary (MFF)-Nagroda "Kryształowy Glob" dla najlepszej aktorki
2005 - Krzysztof Krauze Karlovy Vary (MFF)-Wyróżnienie Specjalne "Don Kichot", nagroda FICC
2005 - Krystyna Feldman Kijów (MFF "Stożary")-Grand Prix
2005 - Krzysztof Krauze Ateny (Panorama of European Cinema Film Festival)-nagroda FIPRESCI
2005 - Krzysztof Krauze Chicago (MFF)-Grand Prix "Złoty Hugo"
2005 - Roman Gancarczyk Chicago (MFF)-"Srebrny Hugo" dla najlepszego aktora
2005 - Krzysztof Krauze Wrocław (Multimedia Festiwal Filmów Optymistycznych "Happy End") nagroda w kategorii: fabuła
2005 - Krystyna Feldman Manila (Międzynarodowy Festiwal Filmowy)-nagroda dla najlepszej aktorki
2005 - Krystyna Feldman Valladolid (MFF)-nagroda za najlepszą rolę kobiecą
2005 - Krzysztof Krauze Denver (FF)-Nagroda im. Krzysztofa Kieślowskiego
2005 - Krzysztof Ptak Łódź (do 1999 Toruń) (Międzynarodowy Festiwal Autorów Obrazu "Camerimage")-Wyróżnienie na Przeglądzie Filmów Polskich uzasadnienie jury: "film o wyjątkowo oryginalnej kompozycji. Jego świeży i żywy język dobrze współgra z opowieścią widzianą oczyma malarza oraz z kontekstem relacji między naturą i naiwnym stylem malarstwa. Fenomenalna gra aktorska była kolejnym świetnym akcentem filmu"
2006 - Krystyna Feldman Pune; Indie (Międzynarodowy Festiwal Filmowy)-nagroda za najlepszą rolę żeńską
2006 - Krzysztof Krauze Los Angeles (Festiwal Filmów Polskich)-nagroda "Hollywood Eagle Award"
2006 - Krystyna Feldman Rabat (Międzynarodowy Festiwal Filmów Autorskich)-nagroda aktorska
MÓJ NIKIFOR w innych bazach: Bibliografia
MÓJ NIKIFOR - oficjalna strona filmu
Źródło informacji:
FilmPolski.pl
|
